...

(...) Płynę pod prąd a oni ze mną

nieubłaganie patrzą w oczy

uparcie szepczą słowa stare

jemy nasz gorzki chleb rozpaczy

Muszę ich zawieźć w suche miejsce

i kopczyk z piasku zrobić duży

zanim im wiosna sypnie kwiaty

i mocny zielny sen odurzy

To miasto -

Nie ma tego miasta

Zeszło pod ziemię

świeci jeszcze

Jak próchno w lesie

Puste miejsce

lecz wciąż ponad nim drży powietrze

po tamtych głosach (...)

"Prolog" Zbigniew Herbert